Autor: admin

  • Premio Castelao para Antonio Seijas

    vinheta antonio seijas Viñeta do cómic Un home feliz de A. Seijas.

    O pasado 20 de xullo fíxose público o fallo do II premio Castelao de banda deseñada, que foi parar a mans do noso socio Antonio Seijas (Ares, 1976), pola obra Un home feliz.

    Máis información:
    – A. Seijas, gañador do II premio de BD “Castelao”, na web da Dep. da Coruña.
    – “Un home feliz”, o mellor cómic, en Galicia Hoxe.
    – A. Seijas gana el II Premio de BD Castelao, en La Voz de Galicia.

  • Taboleiro da AGPI

    Nace o Taboleiro da AGPI, blog colectivo no que os socios teñen a oportunidade de expoñer a súa obra.

  • A banda avanza

    a banda avanza Ilustración do cartel: Víctor Rivas.
    Fonte: BD Banda.

    As vindeiras feiras do libro de Pontevedra e máis da Coruña contarán por primeira vez cunha importante presenza de actividades centradas na banda deseñada, grazas á acción combinada da Xunta e máis da asociación BD Banda. Co título de A banda avanza, achégase aos recintos nos que se celebran estas feiras obradoiros, charlas encol da novena arte e unha completa exposición na que se poderán ver reproducións de obras de 22 dos máis destacados autores galegos de BD.
    O programa A banda avanza está organizado pola Dirección Xeral de Creación e Promoción Cultural da Consellaría de Cultura e máis por BD Banda, coa colaboración de culturagalega.org, portal en internet do Consello da Cultura Galega.

    Podedes baixar o programa en formato PDF.
    Máis información en www.bdbanda.com.

  • Obradoiro de grafitti en Betanzos

    obradoiro grafitti sekone Grafitti de Sekone.

    Sekone infórmanos de que os días venres 14 e sábado 15 de xullo impartirá un obradoiro de grafitti no paseo da Tolerancia de Betanzos, de 22:00h a 1:00h, dentro da
    programación de Fest@ctiva. Cóntanos, ademáis, sobre esta festa…:

    Fest@ctiva é un programa de actividades para a mocidade que propón un ocio alternativo á perspectiva comercial que presenta na actualidade o entretemento nocturno, ofrecéndolle un xeito diferente e anovador de autoxestionar o seu tempo e de relacionarse nun espazo que xa habitualmente empregan para a reunión, enriquecendo ese lugar con actividades como proxeccións, obradoiros, actuacións, concertos… As actividades son guiadas por especialistas na materia e nelas todas as persoas poderán liberar a súa creatividade ao tempo que gozan do seu tempo libre dunha forma activa, lúdica e formativa.

    Os seguintes son algúns dos obxectivos de Fest@ctiva:

    • Promover entre a mocidade alternativas para un uso en positivo do seu tempo libre, especialmente o nocturno, fóra da rutina pasiva e consumista que caracteriza actualmente o seu ocio.
    • Ofrecer actividades de tempo libre, incluso representacións teatrais e concertos, sen límites de participación por motivos económicos.
    • Recuperar os espazos públicos para o encontro entre a mocidade, aproveitando ao máximo os recursos que ofrece cada cidade ou vila.
    • Ofertar un programa de actividades novedosas, con cursos e demostracións de materias como graffite, hip hop, dj, malabares, … tan demandadas pola mocidade nos últimos anos.
    • Propoñer actividades creativas e formativas, como obradoiros de malabares, clown ou percusión africana, facendo partícipes aos mozos e mozas da autoxestión do seu propio ocio.
  • Las 10 mentiras que más se cuentan a artistas y diseñadores ingenuos

    Texto de Mark W. Lewis publicado originalmente en Painter Creativity. Traducción: Xurxo García.

    1. “Haz este trabajo barato (o gratis) y te llamaremos para el siguiente.”

      Ninguna persona del negocio regalaría su trabajo y tiempo con la esperanza de hacer otro más adelante. Puedes imaginarse lo que diría un fontanero si le dijeses “hola, instáleme el fregadero gratis y te vuelvo a llamar cuando necesite otro.” Seguro que si hay un trabajo importante mas adelante, no llamarían a un tipo que trabaja “gratis”.

    2. “Nunca pagamos un duro hasta que tenemos el trabajo acabado.”

      Es probable que la persona esté dejando la puerta abierta para engañarte y no pagar. Para muchos trabajos se solicita un depósito o pago previo – a no ser que sea un proyecto pequeño -. Cuando tengas una relación laboral firme, puedes llegar a un acuerdo con el cliente. ¡Pero un nuevo cliente no debe pedirte que vayas más allá de una reunión inicial y, quizás algunos bocetos preliminares sin pagarte!

    3. “¡Haz esto para nosotros y conseguirás darte a conocer! ¡Van a lloverte los trabajos!”

      Dile al fontanero “¡instala este fregadero, mis amigos lo verán y conseguirás mucho trabajo!” Nuestro fontanero diría ¿”aunque haga un buen trabajo tengo que regalarlo para darme a conocer? Entonces no vale la pena que me conozcan.” ¡El empresario presumirá probablemente con todo el mundo diciendo que lo que cuesta normalmente (x) euros, a un hombre de negocios brillante como él, le sale gratis! Además, si otros llaman después, querrá llegar al mismo tipo de acuerdo (o peor).

    4. Mirando bocetos: “Bueno, no sabemos si vamos a usar tu trabajo todavía, pero deja tu material aqui para que pueda hablar con mi socio/cliente/mujer.”

      Puedes estar seguro de que 15 minutos después de que te vayas estarán al teléfono llamando a otros diseñadores/ilustradores, ahora con los conceptos más claros, pidiendo precios. Cuando llames de nuevo te dirán que tus precios eran demasiado altos y el diseño/ilustración lo hara el soplagaitas de Pepe. ¿Por qué alguien lo haría por menos precio? ¡Porque acabas de regalarles horas de trabajo de consulting! Hasta que no tengas un compromiso firme de alguien, no dejes nada creativo en la oficina de los clientes.

    5. “El trabajo no se ha cancelado, sólo retrasado. Te llamaremos en un mes o dos.”

      Ummm, pues va a ser que no. ¡Puede ser una treta para no pagar el trabajo realizado hasta ese momento. Si llamas en un par de meses algún otro puede estar con ese trabajo, y… ¿No lo adivinas? Ya no se acuerdan de quien eres…..

    6. “¿Contrato? ¿Para qué? No somos amigos?”

      Sí, lo somos, hasta que algo vaya mal o haya un malentendido, después uno manejará los hilos y otro será el ilustrador/diseñador idiota, un contrato es esencial. Es decir, a menos que no te importe que te paguen o no. Cualquier negocio precisa papeleo para definir las relaciones contractuales y el tuyo debería hacerlo también.

    7. “Envíame la cuenta en cuanto el trabajo esté en imprenta.”

      ¿Por qué esperar un plazo inaplicable para enviar una factura? dependes de tu trabajo, ¿de acuerdo? Eres honesto, ¿no? ¿Por qué tendrías que someterte a esos plazos? Una vez que entregues un trabajo y sea aceptado, envía la factura. Esto puede ser una táctica para demorar el pago y que el trabajo vaya a la imprenta antes de que te paguen. En la espera de que el trabajo esté impreso, pueden dejarte tieso y no tardarán en pagar a alguien para que haga un par de cambios.

    8. “El último chico hizo el trabajo por XXX euros.”

      Eso es una imbecilidad. Si el último “chico” fuese tan bueno no estarían hablando contigo ahora. Y lo que ese “chico” haya cobrado no debería de importarte. La gente que cobra muy poco por su tiempo y su trabajo no dura en el negocio (o se autodestruye financieramente, o cambia de ocupación) y entonces otro ocupará su lugar. Fija un precio justo y no hagas concesiones.

    9. “Nuestro presupuesto es de XXX euros, firma.”

      ¿Impresionante, no? Este individuo sale comprar un coche, y sabe exactamente lo que va a gastar antes incluso de mirar precios. ¡Ummm…! Un trabajo X cuesta un dinero X. Si tienen menos dinero habrá que hacer menos trabajo. Pero cerciórate de que entiendan que estás haciendo menos trabajo porque cobras menos dinero del que pensabas cobrar.

    10. “Tenemos problemas financieros. Danos el trabajo, ingrésamos el dinero y te pagamos. Simple.”

      Sí, excepto que cuando llegue el dinero, puedes contar con ser el último de la lista en cobrar. Si alguien llega al punto de admitir que su compañía está en apuros, las cosas estarán probablemente mucho peor de lo que admite. En cualquier caso, ¿Eres un banco? ¿Estas cualificado para comprobar sus finanzas? Si la empresa está ahogada hasta el punto de que el crédito sea un problema, que lo pidan a un banco. ¿Qué negocio haces tú dándoles crédito?. Tendrás exactamente CERO ocasiones de controlar la situación una vez que tengan el trabajo en sus manos. Las intenciones pueden ser nobles o no, pero esta será probablemente una apuesta perdida. Pero si piensas seguir adelante, POR LO MENOS que te paguen dinero extra por la espera. El banco cobra intereses, entonces ¿por que tú no?. Éste es probablemente el motivo; conseguir dinero seis meses libre de intereses en vez de pagar al banco un préstamo y después pagarte con ese dinero. No regales el dinero.

    Esta lista no fue hecha para volverte loco o paranoico, sino para inyectar una cierta realidad a la fantasía.

    Vas a tratar con gente que no es como tú. Sus motivaciones son ellos mismos y su actitud será probablemente diferente de la tuya. Puede haber problemas, demandas… o cualquiera de las molestias que se pueden dar prácticamente en CUALQUIER relacción laboral. Muchas veces veo también el triste ejemplo de alguien que se mete en situaciones así con intenciones nobles y consiguiendo al final que lo expriman, porque lo que unos ven una oportunidad y un trabajo que les gusta hacer, otros lo verán como algo más pragmático, en absoluto romántico o idealizado, sino crudo y simple negocio a tu costa.

    ¿Cómo puedes manejar estas situaciones y todavía realizar un buen trabajo creativo? Buena pregunta. ESTA ES LA RAZÓN POR LA CUAL una buena educación es importante. Tu aprendes a ocuparte de la técnica artística pero también debes de aprender a ocuparte de tu negocio. ¡Puedes tener profesores exigentes y pensar ¡que mal!, pero ¡espera hasta que una persona de negocios meta mano! Entonces sabrás lo que significa “exigir”. ¡Será el momento de agradecer a todos los profesores exigentes por ayudarte a acumular el callo que te permitirá gozar del trabajo y no sentir esa sensación de que todo es una gran pérdida de tiempo!

    En fin, que en el mundo laboral, ser un artista fabuloso puede representar un 25% del trabajo. Si lo único que te interesa es ser un gran artista, háznos un favor. No te hagas profesional.

  • Asun Balzola falece en Madrid

    Asun Balzola Fotografía: Ana Peyrí.
    Fonte da noticia: FADIP.

    A complicidade e a tenrura foron dous dos selos que a ilustradora e escritora Asun Balzola imprimiu nas súas obras. Nacida en Bilbao en 1942, esta muller, obstinada por vivir, faleceu en Madrid, deixándonos un gran legado no mundo das artes plásticas e a literatura.

    Asun Balzola estudou debuxo e pintura nos anos 60 na Academia de Belas Artes de San Fernando en Madrid, tras sufrir un grave accidente de tráfico. En 1967 trasladouse a vivir a Italia e en 1976, xa de regreso a España, dedicouse por completo a escribir e debuxar.

    Aínda que a maior parte da súa produción bibliográfica diríxese a nenos e novos, en 1998 realizou Txoriburu, o seu primeiro libro para adultos, e tamén foi autora do deseño gráfico de libros, carteis, folletos, calendarios e tarxetas.
    A súa paixón pola vida reflectiuse na súa obra, que rápidamente obtivo un gran éxito que se mostrou en moitos traballos que realizou tanto para editoriais españolas, como europeas e estadounidenses.

    A súa excelente achega ás artes plásticas viuse recompensada con recoñecementos tan importantes como os premios Golden Apple de Bratislava, Premio Nacional de Ilustración; Premio da Generalitat de Catalunya, Premio Euskadi e premio Apel·lles Mestres, entre outros. En 1998 a Asociación Profesional de Ilustradores de Catalunya outorgoulle o premio L’Il·lustrad’Or como galardón a toda a súa traxectoria profesional.

    Asun Balzola non só foi unha persoa comprometida coa vida, senón tamén comprometida coa profesión. Foi a primeira presidenta da Asociación de Ilustradores de Madrid, e máis tarde repetiu o cargo conxuntamente con Forges.

    Entre a súa bibliografía máis representativa atopamos Cancionero infantil universal, que obtivo o premio Lazarillo; Historia de un erizo, Premio Nacional de Ilustración; e a colección de Munia , que obtivo varios premios.

    Asun Balzola dicía que de pequena quería ser pirata. Non foi unha pirata á antiga usanza, pero si que conseguiu recrear ese mundo destinado á imaxinación no que se atopan non só piratas e outros personaxes, senón a profunda coraxe que esta excelente ilustradora transmitiunos ao longo da súa vida e obra.

  • War Babies

    warbabies War Babies é un tebeo na rede, para adultos. Publícase un capítulo cada dúas semanas en www.warbabies.net.

    Os creadores son Mike Booth (escritor, director, animador para Aardman Animations) e Iria Crespo Posse (ilustradora, animadora, e socia da AGPI).

    Nun futuro remoto, nunha Terra na que o Humán extinguiuse fai muito tempo, acordan do seu letargo cinco bebés clon cas mentes ideadas polas persoas máis ricas e inflluintes no momento do Gran Remate da civilización.
    Dende o seu búnker estes bebés clon loitan por dominar á Natureza: a do planeta e a de seu.

    As Crianzas da Guerra.
    Os War Babies.

    Benvidos a este NonFuturo.

  • O máis recente de Fran Bueno

    Mentras espera polo guión da súa nova miniserie para a editorial Image con Jay Ferber, Fran Bueno céntrase na realización de 6 páxinas para o conmemorativo nº 25 da serie Noble Causes, tamén con Image.

    Ao mesmo tempo segue pendente de rematar un álbum dos Escachapedras, a serie que realizara con Marilar Aleixandre para a difunta revista Golfito.

    Podedes ver aquí mesmo os lápices dun par de páxinas de Noble Causes: páxina 1 (539 KB), páxina 2 (412 KB).

    Tedes máis información sobre os seus proxectos na web do Consello de Cultura.

  • Expo Colectivo Lallave

    lallave Manuel Silva infórmanos dunha nova exposición do Colectivo Lallave:

    Exposición do Colectivo Lallave en A Coruña onde participan varios socios da AGPI (Luís Sendón, Sekone, Bisgue, Nuria Diaz, Antonio Seijas…) se vos pasades poderedes atopar ilustración, fotografía, pintura e demáis traballos dos membros do colectivo, e cervexas e pinchos para amenizar a velada.

    Xoves 22 de Xuño ás 19:00 h en Metro, Plaza de Lugo 23

  • Taller de Painter: a crónica

    Taller Painter Crónica do taller de Painter celebrado en Santiago de Compostela o 17/06/06.

    Escrita por José Tomás.

    Todo empezou, como non podía ser menos, nun bar. As forzas vivas (algunhas delas) da ilustración galega dábanse cita no bareto de en fronte cos cafés vespertinos. Ola, que tal eu son Charlie, o profesor, ola, eu son Patricia, pero non Castelao, pois eses deben de ser os Covelos, que son clavaos. En fin, warming up, que din os ingleses. Primeiros problemas técnicos: as CPUs non tiñan lector de CDRom, porque nun instituto non poden deixar barra libre aos estudantes ávidos de pirateos e demais. Rapidamente os axentes da Xunta (que estaban alí motu propio) e mais Charlie e o seu axudante reaccionaron e, nun par de periquetes, puxeron todo ao día: pen-drive por aquí, pen-drive por alá.

    Xa estabamos todos sentados, como nenos no seu primeiro día de escola, pero en vez de cos plumieres, coas tabletas gráficas. De repente, esa voz. Era Quequé, o de Noche Hache. Coño, pois agora que o dis si que parece… É clavado!! Si, falaba como el, xesticulaba como el, modulaba como el, pero era Charlie. Comezou unha comparativa entre o deus Photoshop e o semi-deus Painter. Que se un aporta mellores comandos nisto, que se o outro cubre estes baleiros… Unha loita de titáns. Empezamos a ver como os pinceis facían a súa aparición estelar: bocas abertas, olladas cómplices… Ai, Painter, cando te colla a soas na casa…! Comezamos a frotar os lapis nas tabletas, e a probar, a xogar, e a babearrrr… O único que rompía a poesía daquel intre era a manía de Charlie-Quequé de usar comandos para todo: control-z, control-alt-l, control-t, control-v, parecía unha máquina de preservativos. E chegaron os filtros. A partires de fotos, destrozando, destrozando, obtivemos imaxes de cómic pop-art, e descubrimos por que están tan de moda uns anuncios que utilizan técnicas de cinco ou, como moito, dez minutos de elaboración. Vai fame, non si? Eu xa estou mareado, que onte saín. Pero Suso non facía máis que repetir que a luminosidade das cores era alucinante. Xa deran as dúas. E co cansazo e a calor, un golpe baixo: agora imos ver como opera o Painter coas capas… As capas!!! Como a fame é neghra, despachámolo nun plis plas, porque controlando como controlamos o Photoshop, isto é xogo de nenos.

    A comida, inmellorable. Nun patio, nunha gran mesa de pedra, debaixo dunha parra. Hi, hi, ha, ha, ovos fritidos con patacas, hi, hi, ha ha, aquí sobran unha milanesa, hi, hi, ha, ha, non pasa nada, que xa a come Silvar… Cos cafés, Charlie levantouse, e comezou a mirarnos, en silencio. Había que levantarse. Chegamos á aula, e o profesor anunciou que o iamos pasar ben. E así fixemos. O programa xa tiña feito adeptos. Todos pensabamos en comprar a licenza o próximo luns. Pero mirade a luminosidade das cores, é alucinante!. E como todo vén sendo un eterno retorno, a reunión rematou noutro bar (bueno, ou polo menos alí quedaban). Non esqueceremos esa voz profunda de Charlie-Quequé, que nos quixo gañar para o lado escuro da forza.